topbar

woensdag 18 april 2018

Een jaar

Surrealistisch, dat is het. Dat ik gewoon weer leef, gewoon weer opsta, gewoon weer doe wat iedereen doet. Het voelt als een tweede kans, als leven in extra-time ook wel, als toekomst die ik was verloren. 

Een jaar is niks en tegelijk zo lang. Alles lijkt weer vanzelfsprekend, voor mij, voor mijn omgeving. Toch overvalt het mij soms, de grootsheid van het besef. Terwijl ik lopend de kilometers aan elkaar rijg dwalen mijn gedachten langs dingen die ik toen niet zag. Langs kleine dingen in de dag, langs gevoelens, langs blijdschap om wat niet meer is. Ik schreef toen een half boek vol dagboekfragmenten en deelde daar soms stukjes uit. Eéntje bleef in mijn hoofd hangen en gooi ik dus opnieuw op, meer dan een jaar na het schrijven ervan. Omdat het iets laat zien dat ik eigenlijk nog nooit hier durfde tonen. 


***

Jullie zeggen dat ik dapper ben. Een inspiratiebron. Een voorbeeld. Lief bedoeld, maar soms valt daarbij het verdriet. Omdat ik helemaal niet zo sterk ben als iedereen denkt. Er zijn dappere dagen, maar evenveel dagen van twijfel. Waarop ik bang ben voor wat komt, mij inbeeld dat ik gewoon nét iets harder moet geloven dat dit er niet is en dat het dan zal verdwijnen. Dagen waarop ik stilletjes ween en verwens en eigenlijk hoop dat het spoedig gedaan is. Een kind dat wacht op armen om gewiegd te worden.

Ik doe mijn best om te trappelen, om mijn hoofd boven te houden terwijl de rivier van het leven mij naar godweetwaar sleurt. Soms ga ik kopje onder. Soms zo lang dat de adem bijna op raakt. Maar meestal lukt het net om het hoofd boven water te houden. En soms laat ik mij optimistisch verblinden door de zon in mijn gezicht.

Om dat nu dapper te noemen? Neen, dat heet ‘overleven’. Overleven met de glimlach weliswaar, als een doornenkroon die toch koninklijkheid wil bewijzen. Ik doe mijn best. Dat is geen buitengewone prestatie maar een instinct.

Ik ben heus geen held. Gewoon een klein meisje dat iets te goed lasten kan dragen.


(Fragment geschreven in december 2016)


***

Ziek zijn is aanvaarden, afscheid nemen van verwachtingen en van gewoonheid. Het is dragen en ondergaan; dat schreef ik al zo vaak. En dan komt beter zijn, zo hard het omgekeerde en zo lang verhoopt. Dat is leven aan 200%. Genieten, compenseren bijna, alsof tijd in te halen zou zijn. Het is vergeten: de scherpe kantjes vervagen en 'gewoon' wordt ook weer echt gewoon. Maar het is ook wennen, aan een ander lichaam, een toekomst. Een jaar, en iets in mij voelt dat daar nu ruimte voor is. Verwerken houdt mij bezig, veel meer dan het dat toen deed. Alsof klappen pas komen als je er klaar voor bent. Beseffen gaat in stapjes.

Een jaar dus. Verkennend maar dankbaar om die rugzak vol levenswijsheid loop ik zachtjes de zon tegemoet.

Vìk, IJsland
Foto genomen door Broer in Dyrhólaey - IJsland

maandag 2 april 2018

Communie-inspiratie: Party Animals!

Paasvakantie naaivakantie! Voor wie nog een (communie)feestje op de naaiplanning heeft, hier een vervolg op de beloofde inspiratie!

Party Animals

Mona voorzag ik vorig jaar van een échte feestoutfit, deze is er eentje "voor de show". Of "voor de shoot": in december lanceerden we bij Lotte Martens de PARTY ANIMALS en dat ging gepaard met een vrolijk fotofeestje.

Party Animals

Doet de naam PARTY ANIMALS geen belletje rinkelen? Dan keert u vast net terug van een maandenlange ruimtereis. Voor de communie- en lentefeestnaaisters bracht mijn lieve vriendin en werkgever Lotte Martens een prachtige collectie vol zijdes en jacquards uit. Ik viel als een blok voor Lopini: een licht rekbare jacquard met ingeweven diertjesmotief, die aan beide zijden bruikbaar is. Ik  ging voor de roze variant (voor jongens en stoere meisjes is er ook een lichtblauwe) en gebruikte de lichtroze 'voor'kant, maar de gouden achterkant is minstens even mooi!

Party Animals

Het patroon is van de hand van een -ik glimlach bij het schrijven- kersverse collega. Riets dansende krullen en glimlach begroeten mij wekelijks als ik het atelier binnenwandel. Topjob, topcollega's. 

Party Animals

Zijde en jacquard zijn niet de meest voor de hand liggende stoffen om mee te naaien, dat begrijpt Lotte ook. Maar ze zijn zò mooi, en veel eenvoudiger om te verwerken dan je denkt! Voor wie nood heeft aan extra tips, is er Riet. Sinds een maand zorgt zij voor patronen en inspiratie om je LotteMartens-stoffen ten volle tot hun recht te laten komen. Haar eerste patroon onder de LotteMartens-vlag is Just Knot It, een jurkje dat al lang bestond (mijn eerste versie zie je hier) maar nu uitgebreid werd met extra opties én een papieren versie.

Party Animals

Bovenstaande foto geeft een samenvatting van de patroon- en stofopties. Zijde, jacquard en basic LM's. Rimpelrokjes, geplooide voorpanden en paspels. Oneindige keuze met Just Knot It en de Party Animals!

Party Animals

In de Just Knot It-handleiding heel wat tips voor het werken met zijde en jacquard. Ik ging voor alle nieuwe opties: de geplooide driekwartcirkelrok en de driehoeksachterkant (helaas niet op foto), samen met de zo kenmerkende overlapzijpandjes.

Party Animals

De fluokleurtjes en fluopaspel geven al genoeg pit aan de jurk, maar voor nòg een extra dosis maakte ik er ook nog een vestje bij (hier geshowd door een ander bereidwillig modelletje van dienst).

Party Animals

Zeg je 'feest', dan zeg je 'kant'. Dit vestje zat op een halfuurtje ineen, want door de matgouden print rafelt de stof niet en hoefde ik dus geen randjes af te werken. Knippen, aan elkaar stikken en klaar is het toppunt van feestelijkheid. De kant schijnt lichtjes door waardoor je het jurkje er nog door ziet, een effect waar ik zelf heel erg fan van ben. Wil je voor meer warmte gaan, dan kan je uiteraard ook voeren met Venezia of met tricot.

Party Animals

Et voila, hier was (eindelijk) mijn Party Animals blogpost! Op een lente vol vrolijke feestjes!

Party Animals

Party Animals

Stof jurk: Lopini 07 - Party Animals limited edition 2018 - Lotte Martens (ik gebruikte 1m)
Patroon jurk: Just Knot It - Mind the Whale (maat 122)
Stof vestje: Lunari Aqua kant - Lotte Martens (ik gebruikte 1 paneel)
Patroon vestje: Knippie 
Sokken: Thunbergia karamel - Lotte Martens
Schoenen: Eli en Ocra bij HippeSchoentjes
Fotograaf: Douglas Moors
Model: Mona (6 jaar) en Liv (6 jaar)

maandag 19 februari 2018

Gezien: HUIS (8+)

Mijn kleine vriendin Liv en ik, wij houden wel van wat cultuur. In afwachting van eigen kroost om in te leiden in de wondere wereld van theater en musea neem ik haar mee naar elke voorstelling die mijn mailbox passeert. Samen genieten we van woorden en van beelden en laten we onze fantasie haar loop. Gisteren zagen we HUIS, een doe-voorstelling voor ouders, kinderen en iedereen die 8+ is.


HUIS is een huis. En toch weer niet. Het is een huis zoals een kind het zou tekenen: een rechthoek met een puntdak en een schoorsteen. En tegelijk is het kapot. Want binnen wonen een mama die geen mama wil zijn, een papa die niet terugkomt en een kind dat probeert te begrijpen. 


Aarzelend wandelden we die wereld binnen, met in onze oren het verhaal. Een verhaal met twee helften: kinderen horen de mamakant, volwassenen horen de kinderstem. 


HUIS is geen voorstelling met een podium en een publiek, maar een gebouw met vier kamers waar je op je eigen tempo door wandelt. Kamers vol details, om te kijken, te voelen, te zitten of te liggen.


Na het verhaal fluisterden we na, zij en ik, in de kamer met het zachte tapijt waar we het liefste zaten. Ik stond ervan versteld hoeveel ze onthouden had, hoeveel ze begrepen had van een verhaal dat ging over de moeilijkheid van mama-zijn als je tegelijk door een depressie waadt; en van kind-zijn van een moeder die enkel slaapt en een vader die misschien ooit terugkeert. Toch was het verhaal nooit triest. Het ging over wensen en dromen en kietelen, heel erg op kindermaat en tegelijk ook voor volwassenen mooi. 


De kamers zijn heerlijk om door te dwalen en de koptelefoon zingt poëzie in je oor. Wie wil kan zijn verbeelding laten dansen, en dat is wat we deden. 


HUIS was poëzie met een rauw randje. Bij het buitenkomen deed het licht bijna pijn aan onze ogen. Het was weer even wennen, die echte wereld.


HUIS is een installatie door Inne Goris, LOD muziektheater en HETPALEIS. Met een koptelefoon wandel je op eigen tempo door het huis en krijg je tijd om het te laten binnenkomen. Ouders en kinderen horen hetzelfde verhaal vanuit een ander perspectief, wat uitnodigt om nadien te vertellen. Gezien in de Warande op 18 februari 2018. 

Ik vind het bijna jammer dat ik dit moet schrijven in een wereld waarin sluikreclame zo vanzelfsprekend is, maar nog even voor de duidelijkheid: niet gesponsord, enkel onze onder-de-indruk ervaringen. In de hoop dat het jullie inspireert!

vrijdag 16 februari 2018

Een vrijdagverhaaltje.


Het ging zo.

De man was klaar voor het avontuur. Hij zette zijn hoed op, rechtte zijn rug (wat ging dat moeizaam door het gewicht van de tas) en kuste zijn vrouw.

Hij zei “Wacht hier. Ik kom terug.”

En zij wachtte tot het haar bij haar slapen al grijs werd. Tot de koffie koud, de kinderen groot en de planten volledig verwelkt waren. Zij spon de draad en slurpte de soep en wachtte. De gordijnen, rafelend aan de randjes, roerloos in het ochtendlicht. Je kon de stilte bijna ruiken.

En juist toen zij zich voor de zoveelste keer te slapen legde, in het bed waar zijn kreukels nog lagen, klonk de bel lang en luid door het huis. Zij schrok, wist niet wat te doen, niet meer wat een bel verwachtte. Of was het de man? Ja, eindelijk thuis! Liefde gleed als een gloed in haar hart, vervuld schoven haar voeten in koude pantoffels, de trap af, de deur door. Met een stralende glimlach schoof zij de grendels opzij.


De postbode wist niet waaraan hij dat had verdiend.






vrijdag 2 februari 2018

Een gouden student

Terwijl ik dit schrijf, schrijft hij ook.* Met alle kennis die nachtenlang verzameld werd bepaalt hij op dit moment het verschil tussen een twintig en een buis (hem kennende zal het resultaat dichter naar het eerste leunen).  Ik sta er vaak versteld van, bij hem, hoe veel er in een hoofd past. Hij schrijft over onuitspreekbare syndromen en minuscule lichaamsdeeltjes. Ik schrijf over groots graagzien en over stoffen die hun evenbeeld niet kennen.

Lotte Martens for men


Deze stof is er eentje van Lotte Martens, alweer. Sinds ik bij Lotte werk als jobstudent word ik soms eens in natura betaald en vindt een stofje haar weg naar mijn naaitafel. Maar niet met deze. Deze stof ligt al jaren in mijn kast en is nu zelfs niet meer te verkrijgen. Een unicum, dat ik kocht om een unieke vriendschap te bezegelen.

Lotte Martens for men

Het is een roestbruine sweaterstof met een reliëf en bedrukt met donker goud. Dat donker goud, dat deed het hem. Mannelijk genoeg, en toch speciaal, net zoals hij is.

Lotte Martens for men

Waar Broer het graag sober houdt, is Jan wel te vinden voor een 'specialleke'. Regelmatig schuift hij aan mijn tekentafel aan (in tekentalent is hij ongetwijfeld mijn meerdere) om mee te denken over originele ontwerpen. Dit kleedje is van ons beider hand, en na deze (veelgedragen) trui wilde hij wel eens iets 'geks' proberen. Zo kwam het dat ik de Chess sweater hertekende tot een patroon met één raglanmouw en één gewone. 

Lotte Martens for men
Lotte Martens for men

Die verschillende mouwen accentueerde ik -uiteraard- door printplaatsing. 

Lotte Martens for men

Ik kocht twee panelen van de stof, die elks 70 cm hoog waren. Ik knipte en puzzelde zo lang met stof en patroon tot print en effen elkaar in evenwicht afwisselden. 

Lotte Martens for men


De printstrook kwam onderaan op de voorkant

Lotte Martens for men

En bovenaan op de achterkant

Lotte Martens for men

Met hier en daar een inzetstuk

Lotte Martens for men

Als je goed kijkt zie je zelfs hoe inzetstuk en raglanmouw elkaar spiegelen. 

Lotte Martens for men

Het is een specialleke. Het is een unicum. Het is een trui die niet veel mannen zouden dragen, maar hij komt ermee weg, zoals zijn glimlach iedereen inpakt.

Lotte Martens for men

Foto's namen we in ons beider habitat: een oude aula zoals Leuven er nog enkele rijk is. De houten bankjes zijn verschrikkelijk als je er uren les op moet doorbrengen, maar fotogeniek voor andere doeleinden.

Lotte Martens for men

Na de shoot lieten we nog een boodschap achter voor de studenten van de volgende ochtend. We hoopten op een goedlachse professor die onze levenswijsheid niet zou uitvegen.

Lotte Martens for men
Lotte Martens for men

* Terwijl ik dit post, zijn de examens net en de foto's al een stukje meer verleden tijd. Straks rijden we samen naar de Ardennen, voor wat "hoofd leeg" na wekenlang studeren. Stiekem hoop ik dat deze trui in zijn valies zit ;)


Stof: Lotte Martens - niet meer verkrijgbaar 
Patroon: een mix van de Chess sweater en de Rocco voor mannen

zaterdag 27 januari 2018

Communie-inspiratie: korenbloemen voor Loes

Op winterdagen waarop blauwe hemels slechts een vluchtige herinnering lijken, verlangt een mens naar warmte om een gezicht te strelen. Hij plant zuiderse zomerreizen of vrolijke feestjes. Communie- of lentefeestjes, met een feesteling die stralend het middelpunt van de dag is, in een outfit die hem/haar past.

Vorig jaar mocht ik een communiejurkje naaien voor Loes (die u kent van hier en hier). Dit jaar ben jij misschien wel op zoek naar dé communiejurk? Ik deel hier alvast wat inspiratie!

Loes

Ben je niet op zoek naar een communiejurk, maar wel naar zon? Ook dan ben je aan het goede adres. Mijn mening is misschien niet objectief, maar deze foto's, ze stralen. 

Loes

De kleren maken de man, zegt men weleens, maar de man maakt nog meer de kleren. Het fijnste aan zelfmaak voor mij is dat ik een outfit kan ontwerpen rond het karakter van de feesteling, in plaats van het kind te doen passen in wat jij of de winkeldame mooi vindt.
Loes
Loes

Mijn inlevingsvermogen zet ik dus graag in om dé jurk op maat te verzinnen. Op een druilerige namiddag ging ik met stof- en patroonopties langs bij Loes. Zij en haar mama somden hun wensen op, ik maakte daar dit van.

Loes
Loes

Voor vrolijke, kleurrijke, dansende Loes: een vrolijke, kleurrijke, dansende jurk.

Loes

Patroontechnisch: ik gebruikte het bovenstuk van de Tinny met aangeknipte kapmouwtjes en zette daar het kraagje van de Ileana aan. 

Loes

De open rug is afgewerkt met zigzagband en sluit met striklinten, in de zijnaad zit een blinde rits.

Loes

De rok is een dubbele stofbreedte van Bambiblauw's prachtige korenbloemen.

Loes

Ze straalde, dat Loesje, in een jurk die zo helemaal 'zij' is, met de felle zon die wel voor haar vel bedoeld lijkt.

Loes

Van de foto's maakte ik dit kaartje, dat we afdrukten op A5. Het staat op mijn bureau en telkens moet ik glimlachen om zoveel zon en zo veel stralen.

Kaartje Loes

Kaartje Loes

Tijdens het schrijven van deze post scrolde ik nog eens terug door mijn communie-archief, naar de outfits van Suse en Mona en Mila en Liv. Allemaal feestelingen, allemaal anders en allemaal helemaal zichzelf ♥︎


Op zoek naar nòg meer communie-inspiratie? Die komt eraan, want ook met de nieuwe Party Animals collectie van Lotte Martens ging ik aan de slag. Voer genoeg voor nog een communiebericht! Feestdieren en confetti komen uw richting uit; eerst nog even een examen afleggen. Tot dan kunt u van dit zonnekind genieten!

Loes
Loes


Stof: Korenbloemen - Bambiblauw (ik gebruikte 2 panelen)
Patroon: aangepaste Tinny Dress van StraightGrain - maat 6 jaar
Model: Loes, 7 jaar
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...