topbar

dinsdag 10 januari 2017

Mijn iets-meer-dan-10 van 2016

Lieve Lies, mijn buurvrouw op naaiweekend, vroeg mij naar mijn favoriete foto's van 2016. Een halve maand geleden intussen, de tijd waarop er bij haar 13 berichten verschijnen en hier twee 😉 Maar nu maak ik mijn vertraging goed! 

Sinds dat eerste stokje ben ik fan van jaaroverzichten. Vorig jaar postte ik er eentje uit het niets, dit jaar was ik vereerd met weer die vraag. Eindejaar is hier ook blokperiode en dus niet de tijd van grote schrijfinspiratie, maar ik deel wel met plezier mijn lievelingsbeelden.

JANUARI. Een winterdag die wel zomer leek (hoewel de sneeuwschep in de hoek aan het échte seizoen herinnert). Einde examens, een zee van tijd, en uren Monopoly spelen met Broer in de zon. Een snelle gsm-foto, maar zo'n warme herinnering.

FEBRUARI. Suse in Ileana. De eerste keer naaien voor de LotteMartensmeisjes, de eerste keer kindjes fotograferen in Manueel. Zo blij was ik, met beide resultaten. Zo blij waren zij. Het leverde mij -van hun papa- de titel "de bron van ruzie in ons huis" op. Blijkbaar gaat het wassen van alle Evajurkjes gepaard met groot gevecht en drama 😂

MAART. De eerste lentezon. Jan en ik installeerden ons in het kotkeukenraam, genoten van de beginnende warmte en droomden van zomer. De zon speelde in het spiegelglas en deed ons lijnen en kleurvlakken cadeau. #nofilter, dus. Summer reflections, titelden we dit beeld in onze kunstenaarsfantasie.

JUNI. Net na de examens, een week met twee lieve vrienden waarin niets moest en alles kon. Zoals "naar de winkel fietsen en halverwege stoppen om een boeket te plukken", bijvoorbeeld. Of "de namiddag vullen met gezelschapsspelletjes bedoeld voor min-12-jarigen" (en alles winnen, sorry Emile! 😉). Telkens ik deze foto zie komt er een heerlijke rust over mij. Vrienden en tijd, meer heb ik niet nodig. Merci, Jan en Emile, ik heb jullie graag!

JULI. Zus en neefje Ilias aan de zoutmeren in Valencia. Er is niets bewerkt aan deze foto, de kleuren waren écht zo en dat is net wat mij eraan intrigeert. 

 JULI. Nog meer Zus in Valencia. Opnieuw onbewerkt en zo prachtig van licht. Ik zeg het haar veel te weinig, maar ze is een schat, mijn kleine zus. Ze staat vaak op de eerste rij als mijn gezondheidsproblemen-frustraties zich een weinig vriendelijke uitweg zoeken, en toch blijft ze zo zorgzaam, zo vol glimlach, zo lief. Dankjewel, lief kleintje ♥︎

AUGUSTUS. Onlosmakelijk verbonden met 2016 is Tulip. Een zomer vol eerste keren: mijn eerste naaipatroon, mijn eerste fotoshoot, mijn eerste kennismaking met Illustrator en InDesign en met Katrien. De eerste keer dat ik 8 keer na elkaar hetzelfde patroon gebruikte, ook 😉 Er kroop ontzettend veel werk in en ik leerde ontzettend veel bij. Nog eens merci, lieve Katrien, voor de vlotte samenwerking!

AUGUSTUS. Zo veel bezoek in de naaihoek dat ik er zelf niet meer bij paste. Ineens beslisten alle aanwezige huisgenoten en logees hun naaikunsten te willen verbeteren en holden mijn adviezen daar tussendoor. Heerlijk vind ik dat, mijn passies doorgeven!

AUGUSTUS. Het kapstokjurkje van de vorige foto op model. Eén van de eerste experimentjes met mijn nieuwe 50mm 1.4 lens, zonder twijfel de beste aankoop van 2016. Ik kan naar deze foto blijven kijken; die kleuren, die focus. Zo zomer.

SEPTEMBER. Een weekje aan de Noord-Franse kust, met een lieve vriendin, met heerlijk nazomerweer en elke dag zee. Kamperen, tragen, wandelen, verloren rijden, Scrabbelen, genieten. 


DECEMBER. Fakkeltocht. Hanne begon als kotgenoot, en werd bijna ongemerkt een steeds betere vriendin. Veel dankjewel moet ik haar zeggen. Voor haar uitgebreide feedback bij het testen van de Tulip Top (lees haar mooie gastblog hier nog eens terug!). Voor die keren dat ze boodschappen deed of voor mij kookte wanneer het niet ging. Voor haar luisterende oor en haar lieve berichtjes. Voor zoveel meer.


Sommige foto's koos ik vanwege het moment dat ze representeren, anderen vanwege het gevoel dat ze oproepen. Ze doen mij dankbaar terugkijken op de mooie momenten van 2016. Stiekem maak ik dit overzicht vooral voor mezelf, zodat ik regelmatig kan komen genieten ;)

Meer jaaroverzichten?


En nu op naar een prachtig 2017, dat ik jullie van harte toewens!
BewarenBewarenBewarenBewaren
BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

vrijdag 30 december 2016

Lichtpuntje


Het allermooiste kerstcadeau viel zomaar in de brievenbus, terwijl ik in Leuven van niets zat te weten. Papa haalde de post en geloofde zijn ogen niet. Een pakje van de Europees kampioen tienkamp. Zomaar. In zijn brievenbus. Zomaar handgeschreven aan zijn dochter. Nog meer handgeschreven was de inhoud van het pak. Een boek, met een persoonlijke boodschap. Voor mij.



Terwijl ik dit schrijf kan ik het nog steeds niet geloven. Tienkamper Thomas Van der Plaetsen, die kanker overwon en opnieuw topsporter werd, die zo nuchter en tegelijk positief naar ziekzijn en het leven kijkt dat ik niet anders kan dan opkijken. Die tienkamper schreef een boek over zijn ziekte en zijn terugkomst op de piste. Die tienkamper las dit bericht en stuurde mij een boek op. (Nooit gedacht dat ik met zo'n verhaal ooit iets zou winnen!)


Soms pijnlijk herkenbaar, soms mijlen veraf. Over twijfels die iedere zieke wel heeft, maar die door de enorme intensiteit van die comeback extra worden uitvergroot. Er waren zinnen waar ik mij in herkende, die ik zelf ook had kunnen schrijven. Er waren zinnen die mij een nieuwe kijk gaven, zinnen die hoop gaven en zinnen waar ik het ronduit mee oneens was. Maar door het lezen voelde ik mij gesteund, bevestigd en tegelijk uitgedaagd om anders te denken. Ik onderlijnde, las, herlas en herdacht. En bij elke gedachte stroomde een diepe tevredenheid, een warmte, een hoop door mij heen. 


Tientallen keren beschreef ik mijn verhaal; voor dokters, vrienden, psychologen. Een cijfer op tien voor de pijn, een verslag van hoe ik mij voel. En hoe geluk dan voelt? Die vraag krijg ik nooit. Misschien dat ik daarom de wens voel om dat te vertellen. Om te beschrijven hoe ik ook geluk mijn lijf laat overnemen. Hoe het tintelt, hoe alles warm voelt, hoe ik zo veel mogelijk ledematen wil strekken om zo veel mogelijk moois te omvatten. Een blijdschap die mij voller vult dan de pijn ooit zal doen. Op die momenten voel ik: hij krijgt mij niet klein.


Twee jaar geleden besefte ik niet dat zoveel miserie (en waarschijnlijk zelfs veel meer, maar laat dit voorlopig genoeg zijn) in één lichaam kon huizen. Het lijkt wel alsof met dat inzicht ook de andere kant van het spectrum groter wordt. Alsof evenredig met mijn pijndrempel ook mijn geluksvermogen verhoogt. Alsof ik nu pas ten volle voel en geniet.


Deze mooie boodschap. Een lief smsje. Onverwachte post. Vogeltjesgefluit bij het wakkerworden. Broer die zomaar met zelfgemaakte soep voor de deur staat. Iets gaan drinken met die goede vriend en je voor even -naast 'patiënt'- ook weer 'mens' voelen. Ik zweef van lichtpuntje naar lichtpuntje. En hoe diep de donkerte daartussen ook is, iets van dat licht blijft net lang genoeg in mij branden. Net lang genoeg om het volgende punt te bereiken op mijn onmetelijke ruimtereis.


Dankbaarheid is iets waar ik de afgelopen jaren in groeide, toen de vanzelfsprekendheid van mijn tienerleven wegviel en ik daardoor leerde om te appreciëren in plaats van te verwachten. Dankbaar ben ik, voor dit cadeau dat zoveel meer is dan een boek alleen. Voor zo veel mensen, dichtbij en verderaf, bekend en onbekend, die meeleven en mij telkens weer lichtpuntjes schenken.


Alle foto's zijn beelden van het boek. Alle gedachten zijn de mijne. Er is niets gesponsord of voorbedacht aan dit bericht (aan geen enkele post hier, trouwens), enkel mijn diepe blijdschap die zich een uitweg zocht in woorden. Meer berichten over mijn kijk op ziekzijn en het leven vind je hier.

zaterdag 24 december 2016

Feestdagen met Tulip en Lotte Martens (én kerstkorting!)

Toen we Tulip lanceerden, hadden Katrien en ik een luchtig zomerjurkje in ons hoofd. Helaas volgen de seizoenen een beurtrolsysteem en zijn luchtige zomerjurkjes momenteel niet hetgeen waar je dochterlief in hult. Maar kijk, Tulip in winterversie, dat kan dus ook!


Naaien staat hier al enkele weken onderaan de mogelijkheidslijst, met een lijf dat meer tegen- dan meewerkt. Maar back in October, op dat naaiweekend dat mij zoveel deugd deed, stikte ik drie Tulipjes in de prachtigste LotteMartens-stoffen.

Eentje voor Mona, Lottes jongste dochter, in een stof waar mijn hartje sneller van ging slaan. Tijdens het knippen had ik al spijt dat die prachtige vogels geen kussen voor mezelf zouden worden, dus wie weet koop ik wel nog een tweede paneel ;)

De stof is zo mooi en feestelijk van zichzelf dat ik weinig extra's toevoegde. Wat koperen paspel om de tulpdelen visueel te verbinden met het rokdeel, verder liet ik de intense kleuren van de stof spreken.

Dan eentje voor Suse, Mona's grote zus. Hier wel een 'specialleke': ik liet -op advies van half naaiweekend- één tulpdeel weg! Zo krijgt het wegvliegende vogeltje op het binnenpand alle aandacht en krijg je meteen een heel andere look.

Het laatste van het trio naaide ik voor Jutta, een vriendinnetje van Suse en Mona. Suse speelt stand-in-model, want Jutta was ziek toen we de foto's namen. Zij is iets kleiner en fijner dan Suse, vandaar dat de tulpdelen wat 'trekken' op de foto's. Heeft u hetzelfde probleem bij uw tulpje? Volgende keer gewoon een maatje groter kiezen!
 

De kritische lezer steigert nu op zijn paard, want ik maakte een fout. Tegen mijn eigen handleiding, jawel. Gezelligheid troef op naaiweekend, maar met al dat gebabbel schiet de precisie er soms wat bij in 😉 Gespiegelde tulpdelen dus, maar ach, welke zevenjarige trekt zich dat nu aan?

Ziet u ook al communie-outfits voor uw ogen dansen?

De bijpassende T-shirts en leggings werden genaaid door Veerle, een kennis van Lotte. (Ha, dacht u nu echt dat ik aan bandwerk zou doen?! 😂).

Elk van de jurkjes kreeg ik uit één paneel. Deze stoffen zijn iets dikker dan het patroon aanbeveelt, daarom stikte ik de zijnaden op een halve centimeter om wat bewegingsruimte te winnen. Voeren deed ik met een heel dun katoentje.


De fotoshoot was een beetje à l'improviste. Na schooltijd, met vermoeide meisjes en weinig licht. Gelukkig toverden de nieuwe jurkjes en schoenen wel een lach op hun gezicht.

Ook zin gekregen in feestdagenTulips? Met de code "TULIPPARTY" krijg je tot Nieuwjaar 10% korting op de Nederlandse én de Engelse versie van het patroon! Hophop, haast u naar de shop!

Blauw vogeltjesjurkje voor Mona
Patroon: Tulip dress in maat 122
Stof jurk: Buteo 038, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 02, Lotte Martens
Schoenen: veterschoentjes van Eli bij Hippe Schoentjes

Grijsgroen vogeltjesjurkje voor Suse
Patroon: Tulip dress in maat 134
Stof jurk: Buteo 019, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 05, Lotte Martens
Schoenen: gele ballerina's van Eli en gouden laarsjes van Angulus bij Hippe Schoentjes
Gele kniekousen: Condor bij Hippe Schoentjes, bedrukt door Lotte

Lichtroze bolletjesjurkje voor Jutta
Patroon: Tulip dress in maat 128
Stof jurk: Tur Tur 08, Lotte Martens
Stof T-shirt en legging: Corax 03, Lotte Martens
Schoentjes: bronzen ballerina's van Eli en donkerblauwe laarsjes van JFF bij Hippe Schoentjes
Lichtroze kniekousen: Collégien bij Hippe Schoentjes, bedrukt door Lotte

dinsdag 13 december 2016

Zo zeilt de optimist


“Ik begrijp niet hoe je het volhoudt. En hoe je zo positief blijft. 
Ik zou het niet kunnen, denk ik. 
Allé,  je moet wel natuurlijk, wat zou je anders. Maar toch.” 

In het bingospel van gespreksopeners zou ik synoniemen van deze zin dagelijks kunnen inkleuren. (Samen met “Ca va?” “Ja ja, ca va” en “Het is de tijd van het jaar hé, ik ben ook altijd moe van die donkere dagen”. Was ik een bejaardentehuisbomma, ik zou dat spel hier nogal winnen!)


Mijn antwoord houdt meestal het midden tussen een glimlach en een knikje. Want eerlijk? Ik begrijp het zelf ook niet. Opstaan met pijn, dubbelgevouwen naar de wasbak schuifelen omdat rechtop gewoon niet lukt. Blij dat je de kraan hebt als houvast. Met de allergrootste moeite een halve boterham naar binnen duwen. Maar dan, als de pijnstiller zachtjes aan zijn werk begint, denken “hé wow, het is opgelost!”. De zon door het keukenraam en lap. Je zwichtte alweer.  Mijn optimisme is sterker dan mezelf. Elke dag keihard met mijn gezicht tegen de muur. Elke ochtend weer hoopvol dat gisteren de laatste was.


En dus zeilt mijn gammele bootje verder op de golven van de storm die Het Leven heet. Met onverwoestbaar optimisme als een soort innerlijke poolster. Wie weet welke utopische eilanden er nog wachten.

Foto genomen afgelopen zomer in Wissant, Nord-Pas-de-Calais.


Dit stukje kadert in de serie “Het Leven”, waarin ik in woorden probeer te vatten hoe ik leer leven met een totnogtoe ondefinieerbare ziekte. Pijn, misselijkheid en een allesoverheersende vermoeidheid zijn al 18 maanden mijn dagelijkse metgezellen, soms on- en soms opvallend maar altijd aanwezig. Voorlopers van dit stukje vind je hier, hier en hier.


zondag 23 oktober 2016

Bloggers for Life 2016

"Wegens groot succes herhaald" - een slogan die zeker van toepassing is op de Bloggers for Life-actie (mogelijks zelfs nog meer dan op de circusvoorstellingen waarin die slogan haar oorsprong vond). 

Een jaar geleden zetten 50 Vlaamse naaibloggers hun schouders onder een actie die boven zichzelf uitsteeg. De opzet was simpel: elk naaiden we een uniek stuk, waarvoor het Grote Publiek lotjes kon kopen. Per stuk één winnaar en heel wat centjes voor het goede doel. Geen van ons had durven dromen dat dat zoveel zou opbrengen voor het Berrefonds en Moeders voor Moeders.  

Dit jaar pakken we het nog grootser aan. Niet alleen zullen 40 blogsters opnieuw hun creaties veilen; dit jaar kunt u ook zelf meenaaien! Organisatoren Sarah en Annelies ontwierpen/digitaliseerden 4 patronen die iedereen die de vaardigheid "rechtdoor stikken" bezit, kan maken. Snelle eenvoudige projectjes waarmee u een kind heel erg blij kan maken: alle creaties worden verzameld en geschonken aan de afdeling kinderoncologie van het UZ Gent.

Kies voor een knuffeldoekje...


...een toilettas...

...een zorgenmonster...


Of wacht tot volgende week, wanneer het laatste patroon gelanceerd wordt!

Zin gekregen om mee te naaien? Bij Sarah vind je alle praktische info.

Geen naaiskills maar wel een liefde voor handgemaakt en uniek? Dan is de veiling er voor u! Vanaf 7 november stellen we 4 weken lang de veilingsitems aan u voor. Om mee te dingen voor een stuk kunt u lotjes kopen aan 2 €. Een mini-bijdrage in vergelijking met wat u kunt winnen, een grote bijdrage voor het goede doel dat Annelies u binnenkort voorstelt. Veel meer dan vorig jaar kozen we voor diversiteit: het aanbod aan tassen, jongenskleding, meisjeskleding, dameskleding en accessoires is zo uitgebreid en verschillend dat er voor ieder wat wils tussen zit!

Net als vorig jaar zal ik de pr-dame zijn. De Facebookpagina van Bloggers for Life werd nieuw leven in geblazen en telt al meer duimpjes dan ik real-life mensen ken. Het is daar dat u moet zijn voor alle laatste nieuwtjes en de links naar de veilingstukken! Ondergetekende zal u dagelijks voorzien van uw portie gesmaakte reclame en warme woorden. Die taak tempert het schuldgevoel dat toch ergens in mij woont. Vorig jaar kon u hier een hertenkleedje winnen, dit jaar helemaal niets. Ik zal niet meenaaien, want zoals de habituele lezer misschien al vermoedde correspondeert de blogstilte van de laatste weken met een ongewenst dieptepuntje op gezondheidsvlak. Maar facebooken kan ik vanuit mijn bed, en ik zal dat vol overgave doen!



We hopen van harte dat jullie Bloggers for Life opnieuw een warm welkom geven, door mee te naaien en mee te bieden, zodat de actie nog een groter succes wordt dan vorig jaar. Dankjewel alvast!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...