topbar

maandag 25 september 2017

Feliz

** To read this post in English, click here **

"En moet jij dan een kleedje voor mij maken? Of mag jij zelf een kindje kiezen?" Ik had haar net het concept 'blogtour' uitgelegd en ze had nog wat vragen. Wie die mevrouw was die de kleedjes bedenkt. Of ik haar kende. Ik vertelde over An en over de vele StraightGrain-jurkjes die al in hun kast hingen (zie Tinny - Tinny - Jaanu - Jaanu). Ze keek omhoog. "Wist die mevrouw dan al dat jij dat voor mij ging maken?" Natuurlijk, antwoordde ik met een glimlach die vertelde dat ik het allerliefst voor haar naai.

Feliz

Al toen de eerste sneak peeks van het Feliz patroon verschenen, wist ik dat dit een jurkje voor Liv zou zijn. Zwierig en speels, lekker los, zoals ze het graag heeft. Ontzettend vereerd was ik dus toen de blogtourvraag in mijn mailbox verscheen!

Feliz

In mijn hoofd zat een stoere Feliz. Een funky stoffencombinatie die zowel meisjesachtig als cool was, met een zichtbare metalen rits om het geheel nog wat extra pit te geven. Ik bestelde stof bij Julija en vertrok naar IJsland, erop vertrouwend dat het pakketje op mijn bureau zou liggen bij thuiskomst. Maar daar ging iets mis en de stof lag er niet. Insert improvisatiemodus. Sinds ik mezelf opleg om enkel voorraadstofjes te gebruiken slonk de stapel al aardig, maar -of dus- voor Feliz vond ik geen match. Het werd een tweedekeusje.

Feliz

Maar wel eentje waar zij ongelooflijk blij mee is!

Feliz

Hoofdvoorwaarde bij naaienvoorLiv is zachtheid. Ik wìst dus gewoon dat ik met een pelsen bovenstuk zou scoren. Als we succes afmeten aan het aantal pels-aaitjes tijdens de shoot, verdient die keuze een medaille.

Feliz

Een restje Moonstone voor de voering en mouwtjes. Om de mouwen te dubbelen was het restje te klein, dus voerde ik met effen wit. Een volgende keer zou ik ook verstevigen want ze missen wat "schwung" in het bombastische geheel.

Feliz

Voor de rok recycleerde ik een exemplaar dat me al maanden vanop haar kapstok aankeek. Ooit bedoeld als een rokje voor mij, maar te lang en te breed en toen wat vergeten. Ik tornde de boel los en stikte het geval integraal aan het pelsen bovenstuk. Iets meer rimpels en langer dan de bedoelde Feliz-rok, maar daardoor goed voor nog meer prinsessen-attitude.

Feliz
Feliz

"Leuk dat het zo wat langer komt", liet de prinses weten. "Ik wou al eens zo'n lang kleed kopen maar dat mocht niet omdat het op een pyjama leek." Met daarbij een blik die liet verstaan dat haar mama niet moest proberen om dàt argument nog eens boven te halen.

Feliz

De rits, die zou de lieflijkheid wel wat temperen. Maar daar kwam een praktisch bezwaar: pelshaartjes en ritstandjes, die zouden vast nooit vrienden worden. Dus ging ik all the other way en werd het een open rug met een gouden striklint. Op en top prinses.

Feliz

Het kleedje heet Feliz, vertelde ik haar. En dat dat in het Portugees "gelukkig" betekent. Ze knikte bedachtzaam. "Goed", zei ze toen. "Want ik bén ook gelukkig." 

Feliz

Met deze prinsessenversie sluiten wij de Feliz blogtour af. Meer Feliz-inspiratie vind je bij deze naaivriendinnen en -idolen! En mijn stoere funky Feliz? Die zal er zeker nog wel komen :-)


Feliz

Patroon: Feliz jurk, StraightGrain, maat 9j
Stof bovenstuk: pelsje van bij Pauli, hier ook gebruikt
Stof rokje: iets synthetisch van bij Pauli
Stof mouwtjes: Moonstone Pink - Atelier Brunette - van bij LanaLotta, hier ook gebruikt
Hemeltje: Ikea
Model: Liv (9j)

donderdag 21 september 2017

Moonstone

** To read this post in English, click here **

Een stof met een dromerige naam en een print als een postimpressionistisch schilderij. Een stof die zo zacht is dat je giechelt telkens ze je vel kietelt. Atelier Brunette bracht Moonstone uit, en ik moést gewoon kopen.

Moonstone blouse

Dat winkeltasje ging volledig in tegen de koopstop die ik mezelf de afgelopen maanden had opgelegd. Maar, zoals ik zei tegen mevrouw Lanalotta terwijl ik mijn bankkaart in de lezer stak, principes zijn er om van af te wijken, nietwaar?

Moonstone blouse

Meteen verwerken dan maar, zodat de stoffenstapel alleszins niet zou kreunen onder deze aanwinst. Ik bladerde door mijn patronenboekjesvoorraad en mijn oog viel op een bloesje uit Knipmode. Eentje met een zwierig 'vallend' voorpand waarvoor dit lichte stofje perfect zou zijn.

Moonstone blouse

Hoewel het een snelsnel-exemplaar had moeten zijn, vloekte ik toch wel op de afwerking. Knipmode deed daar namelijk niet aan mee. Hoe langer ik naai, hoe veeleisender ik word, en dus kunnen 'blote' naden niet meer door mijn beugel. Ik improviseerde met belegjes en tussendoor wat krachttermen omdat voor-één-keer-braaf-de-handleiding-volgen mij enkel getorn en gefoefel opleverde.

Moonstone blouse

Omdat de stof zo licht is verstevigde ik alle naden met naadband. De volant zoomde ik om met mijn zoomvoetje (beste. aankoop. ever.), de mouwtjes werkte ik af met de allerzachtste ecologische tricotbiais die ik ook bij LanaLotta vond.

Moonstone blouse

En dan nu even uw aandacht voor een bijzonder onderdeel van dit bericht. Dat dit eenvoudige bloesje er zo gesofisticeerd uitziet, is volledig aan de prachtfoto's te danken. Benieuwd wie die geweldige fotograaf was? Hieronder alvast een gesluierde tip!

Liv

Dat had u niet gedacht hé! Leergierig en nieuwsgierig als ze is, wil Liv alles zijn en doen en kunnen wat ik doe. Ik zou er nog niet aan dénken om mijn dure toestel in de handen van een willekeurige negenjarige te duwen. Maar willekeurig is mijn Livje allesbehalve. Zo zorgzaam en voorzichtig dat ik haar voor 100% vertrouw.

Moonstone blouse

Ik zette de camera op automatisch en liet haar proberen. Maar dat was buiten de wensen van mijn nieuwe blogfotograaf gerekend. "Het licht is niet goed", concludeerde ze toen ze haar eerste resultaten op de monitor bekeek.

Even ter verduidelijking: Onze shoots beginnen standaard met dezelfde zinnen. Zij vraagt "zijn we al begonnen?" waarop ik antwoord "eerst nog even het licht goed zetten". Dat betekent: "sta even stil zodat ik aan al die camerawieltjes kan draaien", een taak die ze geduldig uitvoert. Dus toen we de rollen omkeerden wilde zij dat òòk. Ik leerde haar scherpstellen en sluitertijden aanpassen, en kijk wat zij daar met precisie en engelengeduld van maakte.

Moonstone blouse

Ze wordt later fotograaf, zegt ze. Talent heeft ze in elk geval. 

Stof: Moonstone Pink, Atelier Brunette, bij Lanalotta
Patroon: Top 25, Knipmode december 2013, maat 36
Fotograaf: Liv 
BewarenBewaren

zondag 3 september 2017

Vienna in blue

** To read this post in English, click here **

Zeven jaar geleden was deze dame een klein peutertje. Met haar knuffel stevig in haar handjes geklemd en haar duim in haar mond, te klein voor de grote wereld en dus met wangen vol bange tranen.

Zeven jaar geleden was ik vrijwillige hulpjuf in het klasje waar inzij terechtkwam. Zij, met haar bruine krullen en grote ogen die niet durfden opkijken. Zij met haar verlegenheid en haar voorzichtige glimlach. Ik naam haar onder mijn vleugels, tot ze -langzaam en op haar tempo- leerde vliegen. (Dat verhaal lees je hier).

Vienna en Liv

Zeven jaar later is dat kleine vogeltje een heuse dame. Ze blies negen kaarsjes, danst door haar dagen en vertelt honderduit over haar dromen en haar vriendinnen. Maar haar àllerbeste vriendin, dat is degene die ze (in haar ogen) al haar hele leven kent. Dat ben ik. Ze schrijft mij brieven vol liefde, stuurt mij knutsels vol hartjes, en zegt op elke samendag minstens zes keer hoe blij ze is dat wij BFF's zijn. 

Vienna en Liv

Maar eigenlijk hoeft dat niet eens. Als ze naar mij opkijkt, met ogen die stralen van dankbaarheid en vertrouwen, dan voel ik dat de hartjes tussen ons in zweven.

Vienna en Liv

Zij knutselt, ik naai. Niet met hartjes, wel met veel liefde. Vandaag een Vienna dress, het patroon van Kaatjenaaisels and Bel'etoile dat nu ook in het Engels beschikbaar is.

Vienna en Liv
Vienna en Liv

Vienna moet ik u vast niet meer voorstellen. Een prachtig en origineel patroon dat mijn Livje wonderwel flatteert en op een avondje ineen zat. Toen ik voor Tulip samenwerkte met Katrien, zag ik een geweldige patroonontwerpster met oog voor detail. De combinatie met Isabel kon niet anders dan vonken geven. Ook zin gekregen om met Vienna aan de slag te gaan? De code INSTAPARTY geeft je 10% korting in de shop!

Vienna en Liv

Liv werd er 9 in juli maar is groot voor haar leeftijd. Ik maakte de 140 en die zit haar als gegoten. Ruimte om te huppelen en te spelen en toch een mooie pasvorm.

Vienna en Liv

Negen, dat is soms op het randje. Geen tiener maar ook geen kleintje meer. En hoewel Liv helemaal blijft opgaan in Frozen en fantasiespel (en die kinderlijke verwondering hopelijk nog lang mag behouden) vind ik dit jurkje de ideale mix. Schattig door het rimpelrokje en de mouwtjes, en toch niet mini door de V-rug en het effen bovenstukje. Ik vind haar alleszins een echte dame in deze jurk!

Vienna en Liv
Vienna en Liv
Vienna en Liv

Een dametje van negen, met een oog voor details die anderen niet zien. Met een molentje dat probeert om de wereld te begrijpen, een gevoelig hartje, een grote glimlach en de liefste ogen die opkijken naar mij. Ik ben zo dankbaar dat ik deel van haar levensreis mag zijn.

Vienna en Liv

Patroon: Vienna jurk - maat 140 - door Kaatjenaaisels en Bel'etoile - hier te koop
Stoffen: Cocquelicot Bleu (Petit Pan), overgekocht van haar, gecombineerd met effen donkerblauwe katoen
Model: Liv (9 jaar)

woensdag 16 augustus 2017

Een ijsje in double gauze

** To read this post in English, hop over to my English blog! **

Double gauze is mijn grote liefde. Getuige de voorraad Nani Iro in mijn kast en de lofzang die ik hier al zong (dat bloesje werd al met zoveel plezier gedragen op warme dagen!). 

Sjaal

Double gauze, daarvoor moet je bij Julija zijn. De stof wordt steeds populairder en dus breder beschikbaar, maar ik vertrouw nogal graag op mijn vaste pionier-leveranciers. Ik bestelde drie kleurtjes die samen een mooie Coupe Sorbet zouden vormen, knipte ze in rechthoeken en stikte een sjaal die op een ijsje lijkt.

Sjaal
Sjaal

En loste de double gauze haar verwachtingen in? Half en half. Ze is heerlijk zacht, een droom om te dragen. De prijs is al even zacht waardoor deze sjaal een koopje was. Maar voor mij is het geen échte double gauze. Die naam reserveer ik voor de kwaliteit van Nani Iro, zo licht en soepel dat mijn vingers ze uit duizenden zouden herkennen. Dit blijft voor mij tetrastof, maar wel zalig zachte!

Sjaal

Mijn eerste plan was bedrukken. Samen met mijn beste maatje volgde ik een cursus textielbedrukken in de lente en die tetrastof leek mij ideaal printmateriaal. Helaas, de post deed mijn pakketje een omweg maken en pas aankomen nadat de laatste les al afgesloten was. Byebye printplan, enter borduurplan. Ik ben totaal geen expert op het vlak (naaien met de hand, bah!) en begon dus met een eenvoudig dessin. Zijnde: improvisatie. Ik liet de naald in en uit de stof gaan en maakte gaandeweg een patroon, zonder te weten waar het heenging en gewoon tot de draad op was. Zen, ik zeg het u.

Sjaal
Sjaal

Zo veel eenvoud, dat was ik van mezelf niet gewend. Geen ingewikkelde tekeningen en plooitechnieken, gewoon een hoop rechthoeken en een simpele borduring. Het omgekeerde van wat een naaiproject hier hoort te zijn: uitdagend! Ik stak de uitdaging dus in de afwerking (bij tetrastof niet zo eenvoudig om alles netjes recht te krijgen): Engelse naden doorstikt met een siersteek. Zeven van die naden, dat was een oefening in geduld en nog meer zen.

Sjaal
Sjaal

Bijna vier meter zachtheid om in verschillende cirkels rond mijn hals te wikkelen. Happy happy, dat ben ik ermee!

Sjaal
Sjaal

Stoffen: tetrastof nude, oker en pale pink bij Julija's shop
Patroon: enkele rechthoeken, met Engelse naden aan elkaar gestikt en omgezoomd
Jurk: damesversie van de Mambo van Homemade Mini Couture in voile, hier geblogd
Fotograaf: Zus

woensdag 2 augustus 2017

Een kleine comeback

Een halfjaar, intussen. Een half jaar al mag ik opstaan zonder pijn, de dag met de glimlach doorwandelen en gaan slapen zonder ook maar één keer te hebben overgegeven. Vijf maanden beter en nog steeds maakt het mij zo gelukkig om weer zonder zorgen te zijn.

Azores


Ik zou honderden woorden kunnen kiezen om te beschrijven hoe het was, en nog zou ik het niet beter kunnen dan dit. Een fragment dat ik las toen ik nog ziek was, gewoon tussen de andere zinnen in een boek dat totaal niet over ziekzijn ging. Maar het greep me. Meteen. Ik herlas en herlas omdat ik me zo pijnlijk hard herkende.
"Dus het wonder gebeurde niet, maar we bleven hopen op een ommekeer, iets waardoor we weer voor altijd rechtop konden lopen, zonder ogen aan alle kanten van ons lijf en zonder geweer, met onze handen in onze zakken, een liedje fluitend omdat de zon was gaan schijnen, onze kleren eindelijk droog raakten en we weer gewoon naar huis konden. We bleven hopen omdat er niets anders op zat. In mijn hoofd was leegte of hoop. Ik overleefde op leegte en hoop."
- uit “Allemaal willen we de hemel”, Els Beerten, p. 274

Zo gaat dat, overleven. Of zo ging mijn overleven. Niet denken maar hopen. Niet voelen maar vechten. Pijn vertroebelt gedachten, moed negeert twijfels. Na maanden van doorgaan, van soms wanhopig volgehouden optimisme, kwam na het beterworden plots de klop. Ineens waren daar de gevoelens die ik zo mooi had verstopt. Ontgoocheling, teleurstelling, verdriet. En vooral de angst die er steeds stilletjes was geweest. Angst om wat was en wat zou komen. Om een toekomst die maar een halve zou zijn, omdat ik ook maar een halve ik meer was.

Azores


Maar het wonder gebeurde wél. Ik gunde mezelf de tijd en de ruimte om alles toe te laten, om te verwerken, om weer te leren leven.  Met kleine stapjes en op mijn tempo. Dat naaien, dat kwam nog even niet. Ik wilde gewoon zijn en gewoon genieten, van gewone dingen die iedereen doet.

Ik heb zelfs getwijfeld om een virtuele punt achter het blogleven te zetten. Want hoe zou ik ooit weer kunnen schrijven over simpele rimpelrokjes nadat schrijven zo lang mijn uitlaatklep was geweest? Hoe zou ik mij weer druk kunnen maken in lezersstatistieken, in ideale post-momenten, in zo veel mogelijk volgers verzamelen? Want ineens lijkt alles zo futiel, zo klein. De trein die te laat rijdt, de rij die te traag gaat, de muziek die te hard door de nacht schalt. Ineens lijkt waar ieder om klaagt maar randgeluid in de loop van het leven. Ziekzijn veranderde mij zo erg dat ik niet wist of ik ooit weer dezelfde withlovebyeva zou zijn.

Azores


Maar kijk, hier ben ik weer. Op de blog. Met volle goesting. Zoals de eet- en levenslust terugkwamen, de kleur in mijn gezicht en de kilo's op de weegschaal, zo komt ook terug waar ik vroeger zo blij van werd. Combineren. Bedenken. Mentale stappenplannen maken om uit te voeren wat niemand mij voordeed. Naaien, fotograferen, bloggen. Terwijl gisteren de avond viel en de maan door de wolken heen op mijn hangmat scheen, voelde ik weer de vibe, de flow van het creëren. 

Er komt dus weer wat leven in de blog. Withlovebyeva 2.0, dat wordt het. De blog groeit mee met mij en dat mag hij. Ziekzijn leerde mij dat traag gaan ok is (al ga ik de expertenstatus vast nooit bereiken ;), dat de wereld niet vergaat van een beetje stilte van mijn kant, dat willen presteren vaak zo vluchtig is.  Tegen alle blogboeken in ga ik dus voor onregelmaat, voor maken en schrijven wat ik wil op de momenten dat ik er blij van word. Zodat ik er blij van word. En jullie hopelijk met mij.

Ik heb er weer zin in! Jullie ook?

Azores
Alle foto's werden genomen tijdens onze vakantie op de Azoren. En de sjaal in de laatste foto, die wordt hoofdonderwerp van mijn eerstvolgende blogbericht!


PS: De give-away-winnaar uit mijn vorige post meldde zich nog niet. Benieuwd of jij het bent, kijk dan even hier

zaterdag 8 juli 2017

Binnenkijken: een kot dat geen 'kot' is

Al sinds ik in september van kot veranderde, plan ik een mini-rondleiding door de 12 mdie ik rijk ben. Maar zoals dat gaat met plannen is er altijd wel een beter moment. Als het licht mooier valt, als die kaders eindelijk hangen, als er zin is in foto's nemen. De dag voor ik mijn sleutels inruilde voor drie maanden zomervakantie, schoot ik nog snel wat beelden. Zonder mooi licht maar met kaders, zonder de juiste lens maar wel met goesting. Geen perfectie, wel een goede oefening in goed-is-ook-genoeg. Wees welkom op mijn kot!


Een nieuw kot in een prachtig oud gebouw, met een tuin vol oude bomen die mij telkens vrolijk maken. Die ervoor zorgen dat het nooit warm wordt op mijn kamer, maar ook dat er nooit zon binnen schijnt. Onderbelichte beelden, u zult het ermee moeten doen. Ik krijg er dit uitzicht voor in de plaats 


In mijn dromen heb ik een echt huis om in te richten, vol kamers om met moois te vullen. Deze tijdelijke thuis is 12 mgroot, maar mentaal maak ik een onderverdeling in kamers. 

De inkomhal



De slaapkamer

Een 50mm-lens en een klein kamertje; de fotografen onder u kunnen zich al indenken dat er vooral detailbeelden zullen volgen. Van de muur boven mijn bed, bijvoorbeeld. Ikea-kruidenrekjes dienen daar als tentoonstellingsruimte voor mijn favoriete prentenboeken. Nog voor het eerste kind hier ooit geboren wordt zal zijn boekenkast gevuld zijn. Vandaag zijn kinderboeken vaak echte kunstwerken die ik maar moeilijk kan laten liggen. De tekeningen, de poëzie die door de zinnen zingt.  


Onder die kaders staat een bed, bedekt met de blauw-geel-groene neerslag van mijn naaicarrière. Ontelbare blokpauzes vulde ik met het knippen en stikken van ontelbare vierkantjes. De wazige foto doet het geheel geen eer aan, maar ik herhaal braaf mijn mantra: niet perfect is ook goed genoeg. 



De badkamer

Die bestaat gewoon uit een spiegel, een lavabo en een wasmand, maar kom. De vogeltjesbakjes houden functioneel-maar-lelijk toiletgerief uit het zicht.



De studeerkamer


Mijn prikbord zijn er eigenlijk vier, die doorgaans onder warme kookpotten horen te liggen (deze kurken onderzetters) maar ook prima dienstdoen als "niet vergeten!" decoratie.



De woonkamer

Twee zetels om vrienden te ontvangen, met leuke nieuwtjes of met liefdesverdriet. Ik geniet ervan om  te luisteren, met thee en met koekjes, naar studiestress of naar vakantieplannen. Eén van hen zei ooit: "jouw kamer is echt mijn rustpuntje in Leuven. Gewoon even op adem komen en het lijkt alsof de wereld hier eventjes stilstaat". Een prachtig compliment vond ik dat. In de drukte van de dag verdienen ze dat, dat de tijd even eeuwig is.



Voilà! Met vier grote stappen ben je door mijn kamer heen ;-)


Enkele weken eerder kwam Rob Stevens, huisfotograaf van de KU Leuven, langs om enkele promobeelden van onze residentie te maken. Mijn kamer en ikzelf mochten figurant zijn (en hij had een bredere lens), dus hierbij nog wat betere beelden!


Beelden van toen de kadermuur nog een gewone witte muur was. Intussen ziet hij er zo uit.


De prachtige houten kaders van het Deense merk Moebe waren een cadeautje aan mezelf. Twee platen van plexiglas en vier houten latjes, bijeengehouden door een rubberen ring die tevens als ophanglus dient. Eenvoudig en geniaal, zoals we dat van Scandinavisch design gewend zijn.


De haakjes die net wasknijpers lijken zijn van hetzelfde merk en dezelfde geniale eenvoud. Twee plankjes met een rubbertje ertussen. Ik kocht ze hier.


Die kaders en knijpers vulde ik met dierbare dingen in zwart-wit, als tegenhanger voor de overdaad aan kleur in de rest van de kamer. Een tekening die ik op een marktje kocht, een sashiko-schilderij dat ik van Sanae kreeg, een blad vol lieve verjaardagswoorden van mijn vrienden. 


En foto's veel foto's. Een trio van Bokrijk, eentje van aan zee, en eentje die Jan maakte maar er zo mooi tussen past. Mijn favoriet van aan zee in februari. En Mona in het groot op canvas. Ik ben nog steeds zo verliefd op dit beeld. Op de overgave en de onschuld, op het bevreemdende en tegelijk lieflijke van de zwaan.


Het Z-bord kocht ik in Haarlem, na twee dagen ijskoude zee die mij zo deugd deden dat ik dat gevoel in een souvenir wilde gieten. De Z van zee, van zilt, van zout, van zoet, van zalig en van zacht. Voor mij het symbool van "doe maar rustig, alles komt goed."


Alle foto's kreeg ik cadeau van Smartphoto. Een dubbel cadeau, want ik mag aan één van jullie een Smartphoto-bon van 30€ weggeven! Laat gewoon even in je reactie weten of je naam mee in de pot mag, dan maak ik op 20 juli de winnaar bekend.


Een lange, herexamenvrije zomer wacht mij. Ik kijk al uit naar de reizen, de naaiplannen, de uitstapjes en de niksdagen. Maar toch ook alweer naar volgend semester, als de zetel weer vol vrienden zit en ik thee en tijd kan schenken.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...